Giving birth 22-10-2007
Mijn zwangerschapsverhaal en foto’s van Nora v/d dag van haar geboorte:
Mijn bevallingsverhaal:
Na 2 mislukte ivf pogingen in 2004 en na een laparoscopie, hadden we eind 2006 besloten om te beginnen met het iui traject. De derde poging was een goede match ! Eindelijk Zwanger !!!
10 – 10 – 2007 was ik uitgerekend. Mijn zwangerschap is in negen maanden goed verlopen !
In totaal was ik meer dan 20 kilo aangekomen. Uiteindelijk is Nora 22 – 10 – 2007 geboren.
18 – 10 was ik gestript door Jacqueline (verloskundige) Dit was mijn laatste bezoek aan de verloskundige praktijk. Ik had een doorverwijsbrief voor de gynaecoloog in rijnstate gekregen. Daar had ik een afspraak op 23 – 10. Dit is niet nodig geweest. De nacht van zaterdag op zondag 20/21 – 10 om 00.30 uur braken mijn vliezen in bed. Een half uur daarvoor fietste ik terug van het terugkomst feestje van Cindy en Victor, zij waren net een paar dagen terug van de reis in Zuid- Amerika. Ik bleef heel rustig toen mijn vliezen braken. Peter was nog beneden en ik riep:
“Peter het gaat gebeuren, mijn vliezen zijn gebroken !”
Ik baalde wel dat het een ongunstige tijd was ! Om s’ nachts van alles te moeten regelen is niet prettig. Maar toen ik een liter vruchtwater kwijt was dacht ik eerst wel tot de ochtend door te kunnen slapen. Maar na 5 minuten kreeg ik al lichte weeën. Rond 3.00 uur werden de weeën al zo heftig dat ik ze weg moest puffen. Om de 4 minuten kwamen ze terug met een minuut tussen pauze. Volgens de boekjes mag je dan de verloskundige bellen. Ik heb eerst het kraamhotel
“de Born” in Bennekom gebeld en gevraagd of we daar terecht konden. Dat was prima.
Ik belde Tineke (verloskundige praktijk in Ede) Ze zij dat ik nog wel een poosje kon wachten en dat ik haar in de ochtend weer moest bellen. De volgende stap was om mama te bellen om te vertellen dat het niet meer lang zou duren en dat alles in gang was gekomen dat ze hier rekening mee kon houden ! Haar grootste wens is om er bij de bevalling te zijn.
Dit is ook het mooiste wat ik mijn moeder kan geven !
Ik twijfelde nog….. Echt lastig. Uiteindelijk hebben we toch alle spullen gepakt en zijn we die kant opgereden. We reden de route via Oosterbeek. S’ nachts is die route lekker rustig !
Alleen alle hobbels vond ik wel vervelend. Bij aankomst troffen we Anne – Mieke.
Zij is eigenaar van het kraamhotel de Born en kraamverzorgende. Ze had haar witte outfit al aangetrokken en we liepen met haar mee naar de partuskamer. Icl. Bad. Ja, want dat was de bedoeling, een onderwaterbevalling ! In het begin ging het nog wel. Ik was aanspreekbaar en kon mijn weeën weg puffen. De douche was een goede ontspanning. Maar op een gegeven moment werd het toch wel erg zwaar. Het leek of de weeën steeds langer duurden en met een kortere tussenpauze ! Dit was een reden om het bad vol te laten lopen en Tineke in te schakelen !
Toen ze rond 7 uur aankwam bleek ik nog maar 2 cm. Ontsluiting te hebben. Dat was een dikke tegenvaller !
Ik begreep er niets van. Jee, het werd echt een lijdensweg ! Ik dacht dat ik dood zou gaan van de pijn.
Echt afzien. De stop van het bad werd eruit getrokken en Tineke zou pas om 12.30 uur weer terug komen.
Die tijd duurde vreselijk lang. Ik kronkelde en kon mijn weeën slecht opvangen ! Op mijn rug liggen was een drama en op de zij eveneens ! Staan was ook geen optie en onder de douche zitten was ook niet meer haalbaar…. Mam, die hielt mijn hand vast en probeerde mij te ondersteunen door mee te puffen. Peter probeerde ook mee te helpen. Niets hielp ! Het was een hele pijnlijke toestand. Echt, ik voelde me machteloos en was helemaal niet meer bezig met een kind te krijgen, maar alleen met mijn pijn op te vangen ! Alles ging door mijn hoofd en alle prikkels waren voor mij te veel. Op dat moment dacht ik geef me maar een kiezersnee ! Waarom geen pijnstiller ? Peter schreef op zijn hand – placebo, hoorde ik achteraf.
Toen kwamen ze met een aspirine aanzetten. Ja, daar trap ik zelfs in die omstandigheden niet in.
Deze zondag leek een eeuwigheid te duren. Een paar keer kwam Tineke terug.
Tegen de avond had ik nog maar 4 cm. ontsluiting. Ze zei dat ik mijn weeën tegenhield en dat ik er te veel tegen vocht. Ja, ik deed echt super mijn best. Tineke, Anne – Mieke, mijn moeder en Peter gingen zich op een gegeven moment allemaal bemoeien met mijn weeën ! Tineke hield met kracht mijn rechter been vast en strekte deze. Dat was een vreselijk pijnlijk moment !
Marja en Ben kwamen ook nog even met de camper langs om een kijkje te nemen. Ik was niet aanspreekbaar en daarom voelde ik me erg onprettig. Ik ging op een gegeven moment blijvend op mijn zij liggen. De weeën duurden soms wel 8 minuten en met een kleine tussenpauze was dit uitputtend. Tineke besloot bij de laatste insluiting check om mij naar het ziekenhuis te sturen. Ze overwoog eerst of ik naar Ede of Arnhem zou gaan. Gelukkig is uiteindelijk daar voor gekozen. Want ik ben daar uiteindelijk ook onder behandeling geweest bij de fertiliteitstarts. Na een lang telefoongesprek konden we met de auto vertrekken…..
We reden via de autobaan naar het ziekenhuis “Rijnstate” in Arnhem.
In de auto hielt ik me vast aan de handvaten. Het was vrij rustig op de weg !
Ik kreeg de rit amper mee. Gelukkig waren de weeën minder pijnlijk.
Ongeveer na 25 minuten rijden kwamen we bij het ziekenhuis “Rijnstate”aan.
Met een rolstoel werd ik naar de partuskamer gereden. Daar was op mij gerekend !
Vanaf het moment dat ik op bed mocht gaan liggen kwam ik een beetje weer bij.
De ontsluiting was nog steeds 4 cm. Gelijk werd alles in gang gezet.
Ik kreeg een ruggenprik, infuus, katheterzak, op het hoofd van Nora werden een draadje bevestigd voor de registratie van haar hartslag, ook kwam er een draadje voor de weeënconcentratie. De verdoving werd door een anesthesioloog(O)g(e) toegediend.
Jee, wat was dat een opluchting ! Na een tijdje waren alle weeën weg en kon ik goed rusten.
Ik heb zelfs nog een tijdje (2 uur) geslapen. Peter en Mama sliepen op een stretcher naast mij op de kamer. De weeën opwekkers kwamen ook in werking. Het begon met een concentratie van 30.
We konden het allemaal goed volgen op de monitor.
Na een tijd werden mijn voeten en handen erg aan het tintelen en werden ze gevoelloos.
Ook kreeg ik rugklachten. Toen de concentratie boven de 60 kwam moest ik de weeën weg puffen. Maar dit was p – nuts vergeleken de pijn die ik daarvoor had ! Ik had telkens veel dorst ! Ik heb heel veel water (met ijs) gedronken voor mij doen. Peter is een onrustige slaper die echt kan gaan dwalen en zonder dat hij er van bewust is rare dingen gaat doen in zijn slaap. Op een gegeven moment stond hij bij mijn bed. Hij vroeg: ”zal ik dit stekkertje los maken ?
” O lieve help,…. !
Gelukkig had mam wel een wakend oog ! De uren gingen best snel voorbij ! Rond 2.00 uur zouden ze terug komen, dit werd een uur later. Bij het meten bleek ik volledige ontsluiting te hebben.
Ik zat helemaal te trillen. Mijn lichaam had ik niet meer onder controle. Ze besloten om de dosis verdovingvloeistof te verminderen maar niet geheel te stoppen. Daar was ik blij om. De weeën concentratie was inmiddels opgelopen naar 80. Ik voelde ze goed. Maar dit was heel goed op te vangen. Op een gegeven moment moesten Peter en mam uit de verloskamer en kreeg ik instructies om te persen. Persdrang heb ik al die tijd niet gehad. Toen mijn steun en toeverlaat weer terug waren mocht ik beginnen met persen. In een wee probeerde ik 3x Nora met al mijn kracht eruit te persen. Dit ging heel goed. En het verbaasde me dat het helemaal zonder pijn ging en dat ik nog zoveel kracht in mijn lijf had ! Op een gegeven moment raakte ik wel energie kwijt. Haar hoofdje stak er al een tijdje uit. De gyn. vertelde dat ze veel haar had en dat je er vlechten in kon maken. Na een uur persen werd het Nora geholpen met het draaien door aan haar hoofdje te trekken. Nora uiteindelijk om 4.55 uur geboren werd.
Zoals ik graag wilde, kwam ze huilend op de wereld. Dit stopte snel toen ze op mijn buik gelegd. Dit voelde zo goed ! Peter en ik schreeuwden onze emoties uit ! Ooh, wat waren we blij met onze kleine meid. Ze voelde zo zacht en schoon aan. Met grote ogen keek ze Peter non stop aan.
Jee, ze was zo helder ! Dit was de grootste beloning die wij konden krijgen na alle inspanningen,
Ondertussen kwam de placenta en werd de navelstreng doorgeknipt door Peter. In totaal hebben we er 28 uur over gedaan nadat mijn vliezen waren gebroken.
Alle zware momenten was ik inderdaad alweer snel vergeten. Bij de geboorte kreeg Nora gelijk al twee “rapport cijfers”: de APGAR-score. Bij deze score wordt gekeken naar vijf tekens, die elk nul, één of twee punten geven. De score wordt dus een getal tussen nul en tien. De eerste score wordt bepaald na één minuut, de tweede na vijf minuten. Nora scoorde een 8 en daarna een negen (activiteit, hartslag, grimas, uiterlijk, ademhaling)
Ze had haar sleutelbeentje gebroken. Toen ze naast mij in een bedje werd gelegd had ze een mooi groen Hema pyjamaatje aan. Haar nageltjes waren paars. Ik mocht me onder begeleiding even douchen. De verpleging deed wel moeilijk dat ik mijn haren wilde wassen. In een snel tempo wasde ik mezelf en voelde ik me weer een stuk frisser. Na een tijdje werd ik naar de kraamafdeling gereden. O, wat voelde ik me gelukkig. Nora legde ik naast me in bed. Heerlijk wat een zalig gevoel om je kindje te voelen.
Na een tijdje werd ze gecontroleerd door een arts. Ik moest voor observatie van Nora een nacht in het ziekenhuis verblijven en ze zeiden dat we op z’n vroegst de volgende dag naar huis konden. Uiteindelijk bleek dat de temperatuur van Nora veel te laag was, 36.1. Ze besloten om haar naar de Neonatologie afdeling te brengen. Zodat ze op temperatuur kon komen in een couveuse.
Ik moest ook naar een andere afdeling waar moeders lagen zonder kindje op de kamer.
Via een webcam kon ik naar Nora kijken. Na de bevalling had ik een ontzettende dorst en zin in cola. Gelukkig bracht Peter dit s’ avonds bij het bezoek voor mij mee.
Eigenlijk was ik vanaf het moment dat ze was geboren positief. Nora kreeg allerlei onderzoeken.
Ze heeft die nacht gebraakt en kwam niet op temperatuur ondanks de hoge temperatuur in de couveuse. Nora zweette erg veel en dat was voor de artsen onverklaarbaar.
Ja, ze was erg ziek en daarom hadden ze besloten om met een antibiotica kuur te beginnen.
Ze kreeg een infuus in haar arm. Ik dacht telkens “Er zijn nog veel zielige kindjes dan Nora, het komt allemaal goed” Ja, en dat was uiteindelijk ook zo. We werden goed begeleid in het ziekenhuis. Het personeel instrueerde ons erg goed. Deze dagen in het ziekenhuis waren erg hectisch. Dan moest ik weer kolven en dan weer eten, bezoek ontvangen, lijsten invullen, plassen, Nora bezoeken …etc. Ik werd er helemaal hieperdepeip van. De andere moeders namen echt tussen de middag rust. Ik kwam echt tijd te kort en kwam niet aan mijn rust toe !
De borstvoeding wilde niet gelijk lukken. Bij het kolven kwam er allemaal bloed mee met het gevolg dat ik het colostrum Nora niet geven kon omdat ze hier nog meer misselijk van zou worden. Colostrum is eigenlijk een soort supermelk. Het bevat namelijk een heleboel afweerstoffen, die je baby beschermen tegen bacteriën en andere schadelijke invloeden.
Er zitten meer mineralen, eiwitten en vitamines in dan in de normale voeding, en minder vetten en suikers. Daarnaast stimuleert het colostrum de spijsvertering. Ik baalde er best van.
Borstvoeding had voor mij een grote prioriteit. Na de vierde dag wilde Nora na veel oefenen mijn borst pakken met een tepelhoedje. Dit was een goed begin ! Ondertussen lag ze ook niet meer in de couveuse maar in een wiegje. Haar infuus was op een geven moment gaan ontsteken in haar armpje. Ze hadden besloten om deze in haar hoofd te plaatsten. Daar schrok ik best van.
Maar volgends de verpleegkundigen had ze hier minder last van. Voor het weekend ging het zelfs al zo goed dat Nora naar de zuigelingenunit overgeplaatst werd. Ik mocht haar eindelijk zelf verzorgen. Alles ging mis. Bij het temperaturen spoot ze met haar ontlasting de muren bruin.
Ook ging ze poepen toen ik haar voor het eerst in badje deed. Maar de vrijheid die we nu hadden bij Nora was wel erg prettig. In een andere ruimte kon ik Nora voeden. Ze dronk soms wel 110 ml.
Dat is erg knap voor de eerste week. We hebben veel bezoek en cadeautjes en kaartjes in het ziekenhuis gekregen. 28 okt. Werd ik ontslagen. 29 okt. Vierde ik mijn verjaardag in het oeverhuis (logeerhuis in het ziekenhuis) en een dag daarna mocht Nora eindelijk naar huis.
Ja, we konden een gezond kindje meenemen ! Een prachtig moment !! Zo fijn dat ze er is !
Hier een berichtje van mijn ouders:
Hallo Lieve mensen.
“ Wij zijn vanmorgen oma en opa geworden van een kleindochter Nora Lola.
Voor ons een geweldige mooie meid, maar daar mogen jullie je eigen oordeel over geven.
De start ging niet helemaal naar wens want ze heeft haar sleutelbeentje gebroken en ze moest de couveuse in omdat ze haar warmte niet kon vasthouden. Vermoedelijk heeft ze een infectie opgelopen omdat de bevalling te lang heeft geduurd.
Ze woog 3550 gram en is 51 cm lang.
Jullie kunnen je voorstellen dat wij ontzettend blij zijn”
Groetjes van Johan en Tiny
Foto’s:
Reageer